Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Αναγνώστες

Παρασκευή, 2 Νοεμβρίου 2012

Μικρό διήγημα

Η ώρα έχει πάει εντεκάμιση το βράδυ και 'γω στρίβω το κλειδί στη μίζα, να πάρει μπρος τ'αμάξι να φύγω. Η μέρα τελειώνει. Πρέπει να τελειώσει. Από τις 8 ξύπνιος - από τις 9 στο πόδι, δεν πήγαινε άλλο. Στρίβω αριστερά και μετά πάλι αριστερά. Κατεβαίνω όλα ευθεία κάτω, προσπερνώ τα  κίτρινα φανάρια - ανακουφίζομαι όταν προλαβαίνω. Στρίβω αριστερά στο τέλος του δρόμου και όχι δεξιά. Προχωρώ ευθεία κάτω. Στη δεύτερη διασταύρωση μια εικόνα. Κορίτσια κάνουν πιάτσα, κορίτσια από τη μαύρη ήπειρο, άλλα όμορφα και άλλα άσχημα. Περπατούν νωχελικά και νευρικά, τσαχπίνικα και ανυπόμονα. Στη γωνία αριστερά ένας ψηλός στέκεται και μιλά με ένα από αυτά. Είναι ψηλός , φοράει τζιν και γυαλιά, είναι γύρω στα τριάντα. Απλώνει το δεξί του χέρι και χαϊδεύει την κοπέλα στο μάγουλο. Θα αγοράσει. Πάει για να αγοράσει. Τι; Μια χούφτα κρέας που μιλάει και κάνει και άλλα πράγματα για μια χούφτα λεφτά. Όχι. Οι άνθρωποι δεν είναι χούφτες κρέας που μιλάνε. Δεν ήταν και δε θα γίνουν ποτέ. Αλλά αυτός είναι εκεί και αγοράζει μ'αυτό στο μυαλό του ο μαλάκας. Πρέπει να προχωρήσω. Κι άλλα κορίτσια παρακάτω. Δύο αυτοκίνητα είναι σταματημένα μπροστά μου. Τα κορίτσια τα πλησιάζουνε, το 'να από δεξιά και το άλλο από αριστερά. Κοιτάζω το δεξί παράθυρο του συνοδηγού: το έχω ανοιχτό. Το ράδιο παίζει nirvana και 'γω ανεβάζω το παράθυρο. Δε θέλω να ακούσω τις λέξεις αν θέλω τούτο ή 'κείνο. Είναι ξεφτίλα να πάρεις μια υποψία αγκαλιάς και ένα ψεύτικο συναίσθημα ανοίγοντας το πορτοφόλι σου. Ευτυχώς με σώζει το φανάρι και φεύγοντας βλέπω τα κορίτσια χαμογελαστά. Τι τις ικανοποίησε; Παρακάτω ο δρόμος στρίβει δεξιά. Άλλη εικόνα. Σκουπίδια και σκουπιδάκια παντού στο δρόμο. Μόλις πέρασε η μάνικα του δήμου και κατάβρεξε τα πεζοδρόμια. Τι ακριβώς καθάρισε δε κατάλαβα με τόσα σκουπίδια στη μέση της ασφάλτου. Το κόκκινο φανάρι με σταματάει. Ξάφνου στη μέση του δρόμου εμφανίζεται ένα ζευγάρι από πρεζάκια που τρεκλίζουν. Δηλαδή η γυναίκα τρεκλίζει και ο άντρας τη συγκρατεί σχεδόν για να μη πέσει. Παραπατάνε και οι δύο στη μέση της άδειας ασφάλτου. Ξαφνικά ο άντρας σταματάει στη μέση του δρόμου και της δείχνει κάτι. Δε φοβάται; Τα αυτοκίνητα θα σπιντάρουν πάνω στο δρόμο σε λίγο. Δείχνουν και οι δύο σαν πενηντάρηδες ενώ δε πρέπει να είναι πάνω από τριάντα. Σκέφτομαι ότι όντως δείχνουν σα να πέρασαν τα αυτοκίνητα σπινιάροντας από πάνω τους. Το ράδιο παίζει ένα κομμάτι που λέει στα αγγλικά   "καληνύχτα φεγγάρι"
Στρίβω αριστερά και φεύγω γρήγορα. Πριν προλάβω να κάνω εκατό μέτρα, νέα εικόνα στα δεξιά μου: Στη βρώμικη πλατεία μερικά ακόμα πρεζάκια αραγμένα στα κάγκελα που περιφράσσουν το πεζοδρόμιο και παρακάτω ένα βανάκι και μερικοί άνθρωποι με φωσφορζέ γιλέκα. Μοιράζουν φαγητό από το βανάκι ενώ μια κοπέλα κάθεται μπροστά σε ένα τραπέζι και γράφει κάτι. Προλαβαίνω με την άκρη του ματιού μου να διαβάσω πάνω στα φωσφοριζέ γιλέκα "Φιλόπτωχος αδελφότητα ταδε...". Συνεχίζω όμως γρήγορα ευθεία κάτω. Δεν έχω χρόνο για παρακολούθηση street work φιλανθρωπικών έργων που "απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο".  Πρέπει να ορμήσω έξω απ' αυτήν την πόλη αλλιώς θα ορμήσει αυτή κι άλλο κατά πάνω μου. Όχι , δε πνίγομαι ακόμη. Έχω συνηθίσει. Εκπαιδεύτηκα να ανέχομαι , να συνηθίζω και να συνεχίζω. Στρίβω δεξιά, φτάνω στον κύκλο, κάνω δεξιά στο δεύτερο στενό και προχωράω με ταχύτητα ευθεία στη μεγάλη και φαρδιά λεωφόρο. Όλο ευθεια και τα φανάρια πράσινα μπροστά μου. Δεξιά  μου σκάει ακόμα μια εικόνα. Ο χωσάκιας. Ο χωσάκιας είναι ο τύπος του οδηγού που τρυπώνει αριστερά και δεξιά ανάμεσα στα αμάξια εν κινήσει σα να ήταν μοτοσυκλέτα ή μηχανάκι. Κάτι απροσδιόριστο τρέχει να προλάβει. Μόνο που ποτέ δε ξέρεις άμα είναι η γυναίκα του που γεννάει ή η μαγκιά του που πρέπει να τη μεγαλώσει. Ο συγκεκριμένος μάλλον ανοίκει  στη δεύτερη γιατί έχει σπορ χαμηλό αμάξι που όταν σπινιάρει κάνει τη φασαρία που θέλει ο υπερήφανος οδηγός του, αυτή των 10 BMW μαζί. Μας προσπερνάει επιδεικτικά για να σταματήσει 500 μέτρα παρακάτω όπου το φανάρι έγινε κόκκινο και μόλις γίνεται πράσινο σπινιάρει αμέσως και εξαφανίζεται. Αλλά από τα δεξιά, στη λωρίδα ήπιας κυκλοφορίας. Χρειάζομαι μουσική επειγόντως. Με το ένα χέρι είμαι στο τιμόνι και με το άλλο ψάχνω τα cd. Βρίσκω αυτό που θέλω και το βάζω να παίζει.
Τρία φανάρια παρακάτω καταλαβαίνω γιατί έτρεχε ο χωσάκιας της βραδιάς. Περιπολικά σταματημένα με τους φάρους αναμμένους άνω και κάτω και στη μέση κόσμος, καμιά πενηνταριά πιτσιρικάδες. Τους συλλαμβάνουν; Τους μάζεψαν και τους έβγαλαν από κάπου; Μα είναι Πέμπτη και δεν έχει τριγύρω κλαμπάκια. Κάτι μου λέει ότι ετοιμάζονταν για κόντρες και τους τη σπάσαν. Παραπάνω κι άλλοι κι άλλοι σταματημένοι να κοιτάζουν τι γίνεται  στο σκηνικό πιο κάτω. Αυτοί είναι εκείνοι που σκέφτονται ότι μάλλον τη γλύτωσαν από το αυτόφωρο. Εγώ πάλι σκέφτομαι ότι ακόμα είμαι στην αρένα με τα λιοντάρια και η φαρδιά λεωφόρος μου δείχνει για ακόμα ένα βράδυ την έξοδο.


"Τσατίζομαι γιατί είμαι άνθρωπος"
Φαίδων Αναστασιάδης
1970-2001


Για την υπογραφή: Δημήτρης Γιαννόπουλος

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου