Αναζήτηση αυτού του ιστολογίου

Αναγνώστες

Κυριακή, 28 Φεβρουαρίου 2010

Σχετικά με την προσφατη απόλυση στον εκδοτικο οίκο ΑΓΡΑ

Η υπόθεση δε χρειάζεται να αναφερθεί και εδώ. Μια απλή αναζήτη στο διαδίκτυο με λέξεις-κλειδιά τις "Ντίνος Παλαιστίδης" και "Αγρα" θα σας βγάλουν δεκάδες δημοσιεύσεις.
Θα σταθώ μόνο σε ένα σημείο.

Πρόκειται για τα δυο κείμενα, το ένα συμπαράστασης στον εκδότη και το άλλο συμπαράστασης (υποτίθεται κατ' εμέ) στον εργαζόμενο. Το πρώτο δεν περιείχε και πολλές εκπλήξεις καθώς για αυτούς τους ανθρώπους όπως και για όσους την περίοδο του Δεκέμβρη το 2008 έριξαν όσο οχετό τους είχε απομείνει, όσο και για το θέμα των δύο απολύσεων στις εκδόσεις Πατάκη όπου πρωτοστάτησε γνωστή συγγραφέας η οποία πάρα πολύ καλά απαντήθηκε κατά τη γνώμη μου (ξέρετε σε τι αναφέρομαι), αφιερώνω το παρακάτω ποίημα της Νάντιας Γαβαλά:

Υποθέτωντας τα χέρια


Διαφεύγει το σώμα
από την υποκειμενική ύπαρξή του
κι ο εντατικός εαυτός
εισχωρεί στην πεπερασμένη του υπόσταση
Όσοι παρασύρθηκαν από το πάθος
ματαιώνοντας την περιττή αναγκαιότητά του
στις σαρκοβόρες μέρες
παραδόθηκαν
Απενοχοποιημένη η ατροφία του μυαλού
διεκδίκησε πληρότητα
και στρογγυλοκάθισε στα σαλόνια
Κάποιοι, αποταμίευσαν κόκκινο
από τα σκοτεινά κιούπια της κόλασης
Το έραψαν στις τσέπες της σιωπής
Οι συνετοί φοβήθηκαν
τους έκοψαν τα χέρια
Μα,
δεν είχαν διαβάσει Captain Hook;


νομίζω ότι δε χρειάζεται κάτι περαιτέρω....



Το δεύτερο κείμενο ωστόσο επιβεβαίωσε μια σκληρή πραγματικότητα που κανείς δε θέλει να παραδεχθεί στην αριστερά: η πολιτική σε αυτήν και ιδιαίτερα στο χώρο της εξωκοινοβουλευτικής γίνεται με όρος πολιτικού μαγαζιού. Και για του λόγου το αληθές, διαβάστε πως γίνεται να πετά κανείς και το μαστίγιο και το καρότο:

Η κρίση που ξέσπασε στον εκδοτικό οίκο «Άγρα», εξαιτίας της απόλυσης ενός
εργαζόμενου, συνεχίζεται. Εμείς που υπογράφουμε αυτό το κείμενο αισθανόμαστε την
υποχρέωση να δηλώσουμε τα ακόλουθα: Πρώτο: Είμαστε εναντίον των απολύσεων.
Η υπεράσπιση των μισθωτών είναι για μας θέμα αρχής. #εύτερο: Η «Άγρα» δεν είναι
μια οποιαδήποτε καπιταλιστική επιχείρηση: #ιακρίνεται για την ποιότητα των
εκδόσεών της, και τα τριάντα χρόνια της ύπαρξής της δεν έχει προβεί σε απολύσεις. Οι
εργαζόμενοι στην «Άγρα» έπαιρναν πάντοτε μέρος στης απεργίες ως σύνολο, χωρίς
ποτέ να υπάρξει αντίδραση από την πλευρά της εργοδοσίας. Τρίτο: Λυπόμαστε για το
ότι μια σχέση εργοδότη-εργαζόμενου με διαφορές και εντάσεις, κατέληξε σε απόλυση.
Αλλά το γεγονός αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει ευκαιρία για να συζητηθεί το
ευρύτερο πρόβλημα των συνθηκών εργασίας στο χώρο του βιβλίου. Αντί γι’ αυτό,
γίνεται, γραπτά και προφορικά, μια θορυβώδης και άδικη προσπάθεια απαξίωσης της
«Άγρας». Συνεπώς: Ελπίζουμε ότι το πρόβλημα θα λυθεί με απευθείας συνεννόηση, και όχι από τα δικαστήρια. Με επαναπρόσληψη του εργαζόμενου και με διάλογο με τους
εργαζόμενους στην «Άγρα». Η κρίση πρέπει να ξεπεραστεί προς το συμφέρον των
εργαζομένων. Ταυτόχρονα πρέπει να σταματήσει η εκστρατεία απαξίωσης,
εκστρατεία που εντέλει είναι σε βάρος και των εργαζομένων στην «Άγρα», αλλά και
της πνευματικής ζωής της χώρας μας, στην οποία τόσα έχει προσφέρει αυτός ο
εκδοτικός οίκος.


Δείτε πως κλείνει το πρόσφατο άρθρο της η εφημερίδα Αυγή :

Η "Αυγή" από την αρχή της αντιπαράθεσης στον εκδοτικό οίκο "Άγρα", παρουσίασε όλες τις απόψεις και δεν απέφυγε, στο μέτρο που το επέτρεπε η δημοσιογραφική δεοντολογία, να χαρακτηρίσει ως "άδικη" την απόλυση και ταυτοχρόνως ως "άδικη" τη γενικότερη επίθεση που εξαπολύθηκε εναντίον του εκδοτικού οίκου "Άγρα". Δεν ήταν μια "δημοσιοσχεσίτικη" και μεσοβέζικη στάση, όπως επιπόλαια θα μπορούσε κανείς να μας καταλογίσει. Είναι μια ψύχραιμη θέση, απόρροια των αρχών της εφημερίδας. Δεν βολευόμαστε με τα εύκολα κλισέ του τύπου "νόμος είναι το δίκαιο του εργάτη"*. Η υπόθεση όμως έχει ξεφύγει από τα στενά όρια μιας εργατικής διαφοράς. Όπως συμβαίνει και με άλλα "ελάσσονα" θέματα, υπήρξε αφορμή για να εκδηλωθούν συμπτώματα της κρίσης της αριστεράς. Άλλωστε η δημόσια παρέμβαση τόσων διανοουμένων θα ήταν πρόχειρο να αποδοθεί στις σχέσεις τους με τον εκδοτικό οίκο. Στο διάβημά τους διαβάζουμε κάτι ευρύτερο, πολύ διαφορετικό από την... άγραν αριστερών εντυπώσεων.

Αναμασήματα, αοριστολογίες και γενικόλογα για να μη πούμε το αυτονόητο: κάτι δε γουστάρουν στον απολυθέντα συνδικαλιστή και σε συνδυασμό με το ότι δεν πρέπει να χαλάσουν οι προσωπικές σχέσεις με τον εκδότη καταλήγουμε στην ¨μεσοβέζικη" λύση. Μόνο που για τέτοια ζητήματα μεσοβέζικες λύσεις δυστυχώς λόγω κρίσης δεν υπάρχουν. Είναι σαν κι εκείνο το σύνθημα του ΚΚΕ (μόνο που το ΚΚΕ υπονοεί με αυτό τα δικά του): "ή με το κεφάλαιο ή με τους εργάτες"*. Και ειδικά όταν τέτοια κείμενα υπογράφονται από ανθρώπους που για κάποιους έχουν αφήσει ιστορία στο χώρο της αριστεράς ως μαχητικές και ηγετικές προσωπικότητες με σοβαρό ιδεολογικό - στο χώρο τους - υπόβαθρο......





**Αλλά ξέχασα, τα τσιτάτα και τα συνθήματα δεν εμπεριέχουν ουσία, είναι μόνο γενικόλογες παρατηρήσεις και δεν συμπυκνώνουν βαθύτερα νοήματα, είναι τετριμμένες και πεπαλαιωμένες πρακτικές....
Αλήθεια τότε, ας απαντήσει κανείς από αυτούς εκεί στην Αυγή: η λαϊκή θυμοσοφία μέσα από τις παροιμίες τότε, τι είναι;;;;

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου